മനുഷ്യ മുത്തച്ഛന്റെ
അവസാനത്തെ
പേരക്കിടാവും യാത്രയായി ,
നൂറ്റാണ്ടുകള് നീണ്ട
മനുഷ്യ ചരിത്രം
ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നു,
പിറന്നു വീണ
എഴായിരത്തഞ്ഞൂറു കോടി
മനുഷ്യരും മരിച്ചു കഴിഞ്ഞു ,
ഭൂമി ദേവി പൂര്ണ്ണ വിധവയായി .
അവസാന മനുഷ്യന്
മാത്രം കിട്ടിയ ഭാഗ്യം!!!
അവന്റെ ശരീരം മണ്ണിലുപേക്ഷിച്ച് ,
ആത്മാവ് ചിറകടിച്ചുയരുമ്പോള്
ഏദന് തോട്ടം മുതല്
മനുഷ്യ ജീവിതം
ആദ്യാവസാനം വരെ
അവന്റെ മുന്നില് ഒരു ചിത്രം
പോലെ തെളിഞ്ഞു .
സമാധാനത്തോടെ
ജീവിച്ച ആദിമ മനുഷ്യനെയും -
കലഹിച്ചു മരിച്ച ആധുനിക മനുഷ്യനെയും
അവന് കണ്ടു .
ഈ ചെറു ഭൂമിയുടെ
ആധിപത്യത്തിനായി
കൊടികളെ കൊന്നൊടുക്കി -
ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടില് ജീവിച്ച
ഉത്തരാധുനിക മനുഷ്യനെയും അവന് കണ്ടു .
പിന്നീടവന് കണ്ടത് ,
ആര്ക്കുമാര്ക്കും
ആധിപത്യമില്ലാതെ
ആരുമാരും ശക്തരല്ലാതെ
പേക്കോലങ്ങളായ
അവസാനത്തെ മനുഷ്യ ക്കൂട്ടത്തെ,
അവര്ക്ക് പിന്നിലുപെക്ഷിക്കപ്പെട്ട
സ്വര്ണ്ണ മലകളെ -
ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടില്
ജീവിച്ച മനുഷ്യര് വെട്ടിപ്പിടിച്ച
സ്വര്ണ്ണത്തിന്റെ മലകളും
അച്ചടിച്ച നോട്ടുകളും
കെട്ടിപ്പൊക്കിയ കൊട്ടാരങ്ങളും
ഉപയോഗിക്കാന് കഴിയാതെ ,
പേക്കോലങ്ങളായ അവസാന മനുഷ്യര്
ഭക്ഷണത്തിന് വേണ്ടി
അലയുന്നതും അയാള് കണ്ടു .
പേക്കോലങ്ങളായ
ആ അവസാന മനുഷ്യര്
എവിടെയൊക്കെയോ
ആദിമ മനുഷ്യനെ ഓര്മ്മപ്പെടുത്തി .
മനുഷ്യനല്ലാത്ത ജീവജാലങ്ങള്ക്കും
വൃക്ഷ ലതാതികള്ക്കും
ദൈവങ്ങളില്ലാത്തത് പോലെ ,
അവസാന മനുഷ്യര്ക്കും
ദൈവങ്ങളില്ലായിരുന്നു -
കാരണം ദൈവത്തിന്റെ പേരില്
ഭിന്നിപ്പിച്ച് നിര്ത്തി
ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കാന്
അക്കാലത്ത് ആരുമില്ലായിരുന്നു .
കരുതി വച്ചിരുന്ന ആണവായുധങ്ങള്
പൊട്ടിത്തെറിച്ച് ഭൂമി ദേവി വിധവ യായപ്പോള്
മനുഷ്യന് എന്ന അഹങ്കാരി നേടിയതെന്താണ് ?
ദൈവങ്ങളുടെ പേരില്
തെരുവില് വെന്തു മരിച്ച
മനുഷ്യരെ ക്കുറിച്ചോര്ത്ത്അയാള്
സഹതപിച്ചു ,
ഹേ മനുഷ്യ നീ അത്രയ്ക്ക് വിഡ്ഢി യായിരുന്നോ !!!
അവസാനം മരിച്ച ആ മനുഷ്യന്
ജാതിയും മതവും ഉണ്ടായിരുന്നോ ?
ദയയില്ലാത്ത ഒരു ഹൃദയമുണ്ടായിരുന്നോ ?
കാഴ്ചയില്ലാത്ത കണ്ണു കളുണ്ടായിരുന്നോ ?
വിലങ്ങു വക്കപ്പെട്ട കൈകളും
വിധേയപ്പെട്ട മനസ്സും,
ശബ്ദിക്കാത്ത നാവുകളും, ഉണ്ടായിരുന്നോ ?
അയാള് ഒരു പ്രവാസി യായിരുന്നോ ?
അയാളുടെ പേരെന്തായിരുന്നു ?
ഷിയാസ് .
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ