പൂവിന്റെ മരണം

പൊഴിയുന്ന ഇതളുകൾ
പൂവിന്റെ മരണമാണെന്നറിയാതെ
ഇതൾ പൊഴിക്കുന്ന പൂവേ

മണ്ണിന്നടിയിൽ വേരുകൾ 
പായിച്ച് ദാഹജലം കണ്ടെത്തി
ജീവൻ നിലനിർത്തി പ്പോരുന്ന
തണ്ടിന്റെ പ്രയത്നമറിയാതെ
എത്ര ലാഘവത്തോടെയാണ് നീ
ഇതളുകൾ പൊഴിക്കുന്നത്

വെയിലേറ്റ് വാടി തളർന്നിട്ടും
പിന്മാറാതെ ചൂടിനെ പാചകം
ചെയ്തെടുത്ത് ചെടിയുടെ
വിശപ്പകറ്റുന്ന ഇലയുടെ
നൊമ്പരമറിയാതെ
എത്ര ലാഘവത്തോടെയാണ് നീ
ഇതളുകൾ പൊഴിക്കുന്നത്

പുതിയ ലോകത്തേക്ക്
കൊതിയോടെ പിറന്ന് വീണ്
കാഴ്ചകൾ കാണാൻ കണ്ണ്
തുറക്കുന്ന മൊട്ടുകൾക്ക് മുന്നിൽ
എത്ര ലാഘവത്തോടെയാണ് നീ
ഇതളുകൾ പൊഴിച്ച് മരണത്തെ
വരിക്കാനൊരുങ്ങുന്നത്

കാലം നേടിയെടുത്ത
വസന്തം സമ്മാനിച്ച
നിറങ്ങളണിഞ്ഞ് നീയൊരു
മനോഹരിയായി
ചെടിത്തണ്ടിൽ ഒട്ടിച്ചേർന്ന്
തിളങ്ങിയ കാലത്തോടുള്ള
നിന്റെ നൈതീക ബാദ്ധ്യതകൾ
മറന്നെത്ര ലാഘവത്തോടെയാണ്
നീ ഇതളുകൾ പൊഴിക്കുന്നത്

പൂവുകൾ
പൊഴിഞ്ഞുപോയാൽ
ഇലകൾ വാടിക്കരിഞ്ഞ്
വേരുകൾ പണിമുടക്കി
തണ്ടുകൾ ഒടിഞ്ഞ് വീണീ
ചെടിയും മരിക്കുമെന്നാണോ
നിന്റെ വിചാരം

ഇനിയും പുതിയ
ഋതുക്കളുമായി
കാലം കടന്ന് വരും
ഇനിയും വസന്തം വരും
ഇനിയുമെൻ ഇരുട്ടിൽ
താരാട്ടാകാൻ ഒരു നൂറു
രാപ്പാടികൾ വരും
ഇനിയുമെൻ മധുരം നുകരാൻ
ഒരു നൂറു ശലഭങ്ങൾ വരും
ഇനിയും കരുതലായി
കാവലായി ഒരു നൂറു ബാല്യങ്ങൾ
പൂ പറിക്കാനോടിയെത്തും
ഇനിയുമൊരു നൂറു
ഹാരങ്ങളിലെൻ
പൂക്കൾ മധുരമൂറും
ജീവിതം നിറയ്ക്കും...