ചഷകത്തിലെ തലച്ചോറ്

എഴുതണമെന്ന സമ്മര്‍ദം

താങ്ങാല്‍ കഴിയാതെ

കവിതയുടെ യജമാനനായ

കവി എന്ന ഞാന്‍

തൂമ്പയുമെടുത്ത് ഇറങ്ങി ,

പിറക്കാത്ത കവിതകള്‍ക്കായി

എന്റെ തലച്ചോറ് കുഴിക്കാന്‍  .

ആഴത്തില്‍ കുഴിക്കുന്ന 

തൂമ്പയുടെ പ്രഹരമേറ്റ് 

പിടയുന്ന കവിതയുടെ

ചെറു മൊട്ടുകളെ

തള്ളി മാറ്റി ഞാന്‍

വീണ്ടും വീണ്ടും കുഴിച്ചു .

എവിടെ ഞാന്‍ അന്വേഷിക്കുന്ന

ആ മഹാ കാവ്യങ്ങള്‍ ,

എന്റെ ആഖ്രോഷം കേട്ട്

പാതി ജീവനില്‍ പിടയുന്ന

ആ ചെറു മൊട്ടുകള്‍

ഭയത്തോടെ പറഞ്ഞു ,

അല്ല അത് ഞങ്ങളല്ല .

അവര്‍ അവിടെയാണ്.....

ആഴങ്ങളില്‍ ..... ഇനിയും

ഇനിയും...ആഴങ്ങളില്‍ ....

യജമാനന്റെ മസ്തിഷ്കത്തിന്റെ

അടിത്തട്ടില്‍ .

അത് കേട്ട ഞാന്‍

വീണ്ടും വീണ്ടും ആഴത്തില്‍ കുഴിച്ചു,

മസ്തിഷ്ക്കത്തില്‍  പതിയുന്ന

തൂമ്പയുടെ  മൂര്‍ച്ച  ഇനിയും

താങ്ങാന്‍ കഴിയാതെ

വിടരാന്‍  മടിച്ച്  

തന്നിലേക്ക് തന്നെ

ചുരുണ്ട് കൂടി ഒളിച്ചിരുന്ന

ആ വിശ്വ മഹാ കാവ്യങ്ങള്‍

എന്നെ നോക്കി ചോദിച്ചു  ,

മാവിന്‍ തൈകളില്ലാത്ത

വീട്ടുമുറ്റത്ത്‌ ഞങ്ങള്‍

എങ്ങനെ മാമ്പഴമായി

പൊഴിഞ്ഞു വീഴും ?

മലയന്‍റെ കുടിലില്‍ ചിതറി വീണ

കണ്ണുനീര് കാണാതെ വെട്ടിയ ,

തമ്പ്രാന്‍റെ  പിന്നിലെ

ചെറുമന്‍റെ  തോളിലേറിയ

വാഴക്കുലയാകാന്‍ 

ഞങ്ങള്‍ക്കിന്നു കഴിയുമോ ? .

എന്നേ മരിച്ചുപോയ ഭൂമിക്ക്

ഒരു ചരമഗീതമെഴുതാന്‍

ഇനി ഞങ്ങള്‍ വരേണ്ടതുണ്ടോ ?

ഇലഞ്ഞിപ്പൂവില്‍ കോര്‍ത്ത

ഞങ്ങളുടെ പ്രണയ മാല്യങ്ങള്‍  ,

കമ്പിയില്‍ കോര്‍ത്ത്‌ ചുട്ടെടുത്ത

മാംസാനുരാഗ ഭോജികള്‍  

വലിച്ചെറിഞ്ഞു പൊട്ടിച്ചിരിക്കും ..

ഇല്ല യജമാനനെ ...

ഞങ്ങള്‍ക്ക് വിടരാന്‍ കഴിയില്ല ,

തലമുറകള്‍ ഏറ്റു പാടാതെ ഞങ്ങള്‍

അകാലത്തില്‍ മരിച്ച്   പോകും  .

വിരല്‍ തുമ്പിലും

മാറി മറിയുന്ന  അക്കങ്ങളിലും

കണ്ണും നട്ടു ജീവിക്കുന്ന

മനുഷ്യരുടെ ലോകത്തേക്ക് ഞങ്ങളില്ല.

ഇത് കേട്ട് വിഷണ്ണനായ   കവി

കാവ്യ ചിന്തയുടെ ഭാണ്ടക്കെട്ടുകള്‍

കഴുകി വെളുപ്പിച്ച്

നടന്നകന്നു ....

.............. 

ഷിയാസ് .